W 1952 powrócił jako aspirant (stypendium aspirantury krajowej przyznane przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego, 19 lutego 1952) na Politechnikę Warszawską, z którą pozostał związany przez następne 50 lat. W 1955 rada wydziału Mechanicznego Konstrukcyjnego PW nadała mu stopień naukowy kandydata nauk technicznych. Pracę kandydacką pt. „Podstawy napędu dwupaliwowego” napisał pod opieką promotorską prof. Bohdana Stefanowskiego.

Po doktoracie rozpoczął pionierskie w Polsce prace w zakresie miernictwa pyłów. W latach 1955–1962 pracował na PW w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechaniczno-Konstrukcyjnym [Energetyki i Lotnictwa], na stanowisku adiunkta (1955–1960). W latach 1957–1958 i 1959 odbył staże naukowe w Staubforschungsinstitut w Bonn i w Silikose-Forschungs-Institut w Bochum. W 1958 na podstawie pracy habilitacyjnej pt. „Mikroskopowe analizy mineralogiczne drobnych pyłów metodą wariancji λ w kontraście fazowym” uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. W latach 1960–1962 pracował na PW na stanowisku docenta. W 1960 przebywał na stażu naukowym w Institut National de Recherche Chimique Applignée w Paryżu, a w 1962 na stażu w Instituut voor Gezondheidstechniek w Hadze. W 1962 został kierownikiem stworzonej przez siebie Pracowni Konimetrii w Zakładzie Termoenergetyki PAN.