W podejściu teoriomodelowym reguły postrzegane są jako zdania logiczne pierwszego rzędu określające właściwości docelowej zależności. W tym podejściu bazując na wejściowym zbiorze predykatów (zwanych predykatami ekstensjonalnymi) dedukujemy zbiór predykatów wynikających z zadanych reguł Datalogu (predykaty intensjonalne) – zbiór ten określany jest mianem modelu. Ponieważ takich modeli jest wiele, wynikowy model musi być modelem minimalnym.
W podejściu stałopunktowym idea polega na rozpoczęciu od jednej lub kilku znanych odgórnie relacji (predykatów ekstensjonalnych). Pozostałe predykaty definiowane są w nagłówkach reguł. Predykaty te obliczane są rekurencyjnie rozpoczynając od przypisania im wartości pustych, a następnie w kolejnych krokach dołączając do nich nowe wartości wyliczane przez stosowanie reguł do predykatów ekstensjonalnych i wartości wyliczonych w poprzednich krokach. Postępowanie kończymy wówczas, gdy nie powstają już nowe elementy.
W podejściu dowodowym zakładamy, że na wejściu dostajemy bazę faktów, zaś odpowiedzią na zadany program Datalogu jest zbiór faktów, które można udowodnić bazując na tych faktach i regułach tego programu. Wśród metod „dowodzenia” nowego faktu są m.in. metoda tworzenia tzw.