12 listopada 1918 w Mińsku Mazowieckim wstąpił do 5 Pułku Ułanów i brał udział w wyprawie kijowskiej oraz kampanii wołyńskiej jako kapral sanitarny, a od jesieni jako podchorąży. Wyróżnił się odwagą w bitwach pod Ołyką, Czerkasowem i pod Komarowem. Początkowo zastępczo pełnił funkcję lekarza pułkowego, a po przeniesieniu do 2 Pułku Szwoleżerów pełnił funkcję zastępcy lekarza pułkowego. W październiku 1920 został przydzielony do szpitala polowego, a 5 marca 1921 został przeniesiony do rezerwy i wrócił na studia medyczne.
Jako działacz Narodowej Demokracji w czasach studenckich już podczas wyborów do Sejmu Ustawodawczego (1919) otrzymał szansę kandydowania z w okręgu nr 20 obok księcia Seweryna Czetwertyńskiego. Wtedy tej propozycji nie przyjął, a w wyborach uzupełniających weszli wówczas prócz Czetwertyńskiego także Ludwik Hipolit Rolla z Radzynia i Józefat Błyskosz z Dołhobród. Podczas wyborów parlamentarnych 1922 znalazł się na liście Związku Ludowo-Narodowego w okręgu nr 25 (powiaty: bialski, konstantynowski, radzyński i włodawski). Wraz z innymi działaczami (m.in. księdzem Ludwikiem Romanowskim) prowadził aktywną kampanię wyborczą, uczestnicząc w wielu wiecach, np. w Sosnowicy krytykował ustawę o reformie rolnej (28 X 1922).