Jednocześnie kontynuował kształcenie medyczne. 5 grudnia 1925 uzyskał dyplom ukończenia studiów i tytuł doktora wszechnauk lekarskich. W 1926 otrzymał prawo rozpoczęcia praktyki lekarskiej.

W 1927 r. był członkiem komitetów honorowych przygotowujących powrót do macierzystych sanktuariów obrazów Matki Boskiej czczonych na Podlasiu: MB Kodeńskiej i MB Leśniańskiej.

Po nieudanym starcie w wyborach parlamentarnych 1928 r. podjął pracę w Szpitalu Karola Boremeusza w Białej Podlaskiej i wycofał się z aktywności politycznej. Od 1931 do 1932 pracował jako chirurg w szpitalu w Częstochowie, a od 1933 r. w Hrubieszowie jako dyrektor szpitala powiatowego. Przez cały ten okres, podobnie jak i w czasie kariery politycznej, gdy znaczną część dochodów przeznaczał na cele charytatywne i społeczne, żył bardzo skromnie, godząc się na surowe warunki pracy i mizerne wynagrodzenie.

Został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1937) oraz Medalem za Długoletnią Służbę (1938).

Po wybuchu II wojny światowej leczył rannych żołnierzy i ludność cywilną, zorganizował punkt dożywiania. Uczestniczył w ruchu oporu, lecząc żołnierzy podziemia. W listopadzie 1944 r. został członkiem izby lekarskiej w Lublinie.