Krzymowski przekazał stronie czechosłowackiej dowody kontaktów OUN z wywiadem niemieckim, czego skutkiem były aresztowania działaczy OUN w Pradze, w tym Omelana Senyka. Korzyścią tej wymiany informacji i prawdopodobnie największym sukcesem placówki „Olaf” było zdobycie tzw. archiwum Senyka, składającego się z 418 oryginałów i 2055 fotokopii dokumentów dotyczących działalności UWO i OUN. Materiały zostały następnie przekazane do Warszawy do Oddziału II SG, skąd trafiły do Wydziału Bezpieczeństwa MSW.

26 listopada 1933 Krzymowski przekazał do centrali pierwszą porcję 600 stron dokumentów i napisał do przełożonych:

Badanie archiwum w Warszawie przebiegało powoli i nie zostało należycie wykorzystane przez organy bezpieczeństwa II RP. Stało się jednak jednym z głównych dowodów na procesie warszawskim Stepana Bandery, Mykoły Łebedia i innych członków OUN, oskarżonych o zabójstwo ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego.

Podczas pracy w Pradze Krzymowski zaangażował się też w ruch prometejski, a polski wywiad finansowo wspierał działanie Ruchu Wolnokozackiego w Czechosłowacji.