Rola rękopisów w rekonstrukcji przebiegu liturgii chrześcijaństwa nubijskiego O ile stosunkowo łatwo jest zrekonstruować podział liturgiczny i funkcje określonych części kościoła oraz znajdującego się w nim wyposażenia liturgicznego, o tyle sam przebieg strony obrzędowej liturgii jest trudny do odtworzenia ze względu na małą liczbę zachowanych źródeł. Odnalezione podczas prac archeologicznych teksty rękopiśmienne zachowały się bowiem tylko fragmentarycznie. W dodatku, jak podaje Tadeusz Gołgowski, tylko bardzo niewielka część odnalezionych tekstów liturgicznych chrześcijaństwa nubijskiego doczekała się publikacji. Z tego też powodu zagadnienie to wciąż jest dziedziną wymagającą dalszych badań.
Na podstawie zachowanych źródeł piśmiennych z dużą dozą pewności można przyjąć, że głównym i chronologicznie pierwszym językiem liturgii był język grecki, którym zapisane są rubryki ksiąg. Użycie tego języka jako języka duchowieństwa i warstw sprawujących władzę potwierdzają w przekazach kronikarskich autorzy chrześcijańscy i muzułmańscy. Obok greki w liturgii istotny był także język nubijski, pełniący funkcję języka pomocniczego.