Jego dodatkową rolę potwierdzają zachowane fragmenty ksiąg, w których znajdują się liczne tłumaczenia tekstów greckich na nubijski, co pozwala przypuszczać, że z czasem greka jako język elit była stopniowo wypierana przez bardziej popularny wśród mas i szybko rozwijający notację pisma język nubijski. Chociaż pierwsze zachowane teksty zapisane w języku nubijskim pochodzą dopiero z VIII w., można przypuszczać, że jego dzieje są prawdopodobnie znacznie dłuższe.
Inskrypcje odnajdowane we wnętrzach sakralnych i nieliczne rękopisy zachowane w Nubii wskazują, iż biblioteki kościelne w ośrodkach o znaczeniu kulturalnym i politycznym takich jak Qasr Ibrim, Faras czy Dongola, posiadały nie tylko najszerzej występujące teksty liturgiczne i rękopisy biblijne, lecz także dzieła dotyczące prawa kanonicznego, żywotów świętych oraz retoryki kościelnej. Na podstawie zachowanych manuskryptów można wywnioskować, że Nubijczycy nie tylko nie kopiowali istniejących tekstów liturgicznych z obrządków innych odłamów Kościoła wschodniego, lecz wprowadzali charakterystyczne dla swojego rytu modyfikacje polegające na skróceniu i uproszczeniu tekstów do potrzeb własnej liturgii oraz dodaniu takich cech, który są nie spotykane nigdzie indziej. Geoffrey F. Cuming, autor dysertacji poświęconej greckiej Liturgii św.