No word she spake; No cry sent forth: her eye a moment gleamed; Her countenance paled; a faintness loosed her joints; But, ere Nebaioth to the chariot sprang, Her garment she had torn, and, with firm hand, Pressed to the wound. (Księga dwudziesta)
Świat nadprzyrodzony Światem przedstawionym eposu, przynajmniej w opinii jego bohaterów, rządzi Przeznaczenie. W Księdze drugiej królowa mówi wprost do Sardanapala:
Like a God art thou In glory above all; but not thine own The strength that makes thee glorious. What uplifts, Can also overthrow thee.
Herbert F. Tucker łączy przekonanie o predestynacji, podkreślane w toku utworu, z tradycją purytańską, kalwińską, bardzo silną w Wielkiej Brytanii. Według niego sylwetka kapłana Baraka została ukształtowana na wzór duchownego kalwińskiego. Zniszczenie Niniwy ukazane zostało jako kara zesłana przez Boga za grzechy Sardanapala. W toku akcji zostają wypowiedziane liczne przepowiednie, w tym najważniejsza, głosząca, że miasto nie zostanie zdobyte, dopóki wody rzeki Tygrys nie przeleją się przez jej niebotyczne mury.
Fear not, fear not; But laugh thy foes to scorn.