Czternastozgłoskowiec anapestyczny (czterostopowiec anapestyczny hiperkatalektyczny w średniówce i klauzuli) – format wiersza sylabotonicznego, w którym akcenty padają na sylaby trzecią i szóstą obu członów składowych. Ponieważ w wierszu polskim przeważa klauzula żeńska, anapesty regularnie przyjmują hiperkataleksęEwa Miodońska-Brookes, Adam Kulawik, Marian Tatara, Zarys poetyki, Warszawa 1980, s. 488. Czternastozgłoskowiec anapestyczny występuje przede wszystkim w strofie mickiewiczowskiej, czyli czterowierszu 14(7a+7a)/10b/14(7c+7c)/10b.(Teresa Kostkiewiczowa, Mickiewiczowska strofa, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002. Porównaj też Wiktor J. Darasz, Z mickiewiczowskich tradycji wersyfikacji polskiej: anapest, Język Polski, 5/1998,s. 368.. Mickiewicz użył tej zwrotki w balladach Czaty i trzech budrysów.

Z ogrodowej altany wojewoda zdyszany Bieży w zamek z wściekłością i trwogą. Odchyliwszy zasłony, spojrzał w łoże swej żony Pójrzał, zadrżał, nie znalazł nikogo. (Czaty)