Nie wszyscy badacze wiersza polskiego (w tym Kazimierz BudzykKazimierz Budzyk, Spór o polski sylabotonizm, Warszawa 1957. i Julian KrzyżanowskiJulian Krzyżanowski, Nauka o literaturze, 1966.) uznają realne istnienie anapestu w naszej poezji. Adam Ważyk, poeta i wersolog, pisał wprost: "Strofa Mickiewiczowska" składa się z peonów wymienionych na trocheje i z amfibrachówAdam Ważyk, Mickiewicz i wersyfikacja narodowa, Warszawa 1951, s. 103.. Przykładem konsekwentnie użytego czternastozgłoskowca anapestycznego jest wiersz Kazimierza Tetmajera Melodia mgieł nocnychWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 71-72.:
Cicho, cicho, nie budźmy śpiącej wody w kotlinie, lekko z wiatrem pląsajmy po przestworów głębinie... Okręcajmy się wstęgą naokoło księżyca, co nam ciała przezrocze tęczą blasków nasyca, i wchłaniajmy potoków szmer, co toną w jeziorze, i limb szumy powiewne, i w smrekowym szept borze, pijmy kwiatów woń rzeźwą, co na zboczach gór kwitną, Dźwięczne, barwne i wonne, w głąb wzlatujmy błękitną.
Natomiast Bolesław Leśmian anapestycznego czternastozgłoskowca użył w balladzie Dąb.