Naczelna Rada Harcerska – najwyższa władza Związku Harcerstwa Polskiego w okresie między zjazdami związku (walnymi zjazdami w okresie 1918–1939 oraz Krajowym Zjazdem Działaczy Harcerskich (tzw. Zjazdem Łódzkim) w 1956 a III Zjazdem ZHP w 1964. Po 1964 zaczęto używać współczesnej nazwy: Rada Naczelna ZHP.
Pierwszą NRH utworzono na zjeździe zjednoczeniowym w Lublinie (1–2 listopada 1918), w którym uczestniczyli przedstawiciele środowisk i organizacji skautowych i harcerskich z Warszawy i ziem trzech dotychczasowych zaborów.
W okresie międzywojennym do 1936 w skład NRH wchodziło 24 członków wybieranych przez Zjazd Walny na 3 lata, co roku zmieniano 1/3 składu. Od 1936 członków NRH wybierano na kadencję 6-letnią, a co 3 lata miała się zmieniać połowa jej składu.
Oprócz członków pochodzących do NRH z wyboru, wchodzili do niej także z urzędu przewodniczący zarządów okręgów, a później również komendanci i komendantki chorągwi, przedstawiciele ministerstwa wyznań religijnych i oświecenia publicznego oraz naczelny kapelan ZHP.