W skład Naczelnej Rady wchodzili m.in.: Witold Bublewski, Helena Gepnerówna, Henryk Glass, Jan Grabowski, Adolf Heidrich, Tadeusz Maresz, Władysław Nekrasz, Antoni Olbromski, Piotr Olewiński, Bronisław Piątkiewicz, Fabian Szczerbicki, Stanisław Sedlaczek, Józef Marian Sosnowski, Tadeusz Strumiłło, Władysław Szczygieł, Zbigniew Trylski i Maria Wocalewska.
W Polsce Ludowej w 1945 powołano Tymczasową Naczelną Radę Harcerską.
Wraz z reaktywowowaniem ZHP, na Krajowym Zjeździe Działaczy Harcerskich w 1956 ponownie powołano Naczelną Radę Harcerską, jej przewodniczącym został Aleksander Kamiński, który ustąpił po półtora roku wobec nacisków na coraz silniejsze podporządkowanie ideologiczne ZHP Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W składzie NRH zasiadali m.in. Stanisław Broniewski, Jerzy Dargiel, Józef Grzesiak, Antonina Gurycka, Stanisław Nowakowski, Bogusław Rybski i Ryszard Towalski.
Po II Walnym Zjeździe ZHP (1959) NRH liczyła 100 osób, wśród których znaleźli się m.in. działacze lewicowi i komunistyczni Wiktoria Dewitz, Jacek Kuroń, Jerzy Majka i Roman Muranyi. HRH spośród swoich członków wyłoniła organ wykonawczy Rady – Główną Kwaterę Harcerstwa.
Na III Zjeździe ZHP w 1964 zmieniono nazwę NRH na Radę Naczelną ZHP.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia harcerstwa