Forma Utwór został napisany wierszem białym (blank verse), czyli nierymowanym pentametrem jambicznym (dziesięciozgłoskowcem), wzorcem najlepszym do największej epikiRobert Burns Shaw, Blank Verse: A Guide to Its History and Use, Athens, 2007, s 74.. Format ten został wprowadzony do poezji angielskiej w XVI wieku przez Henry’ego Howarda, hrabiego Surrey. Poeta użył go w przekładzie fragmentów Eneidy Wergiliusza. Potem został zastosowany w dramacie elżbietańskim przez Thomasa Sackville’a i Thomasa Nortona w tragedii Gorboduc. Udoskonalony przez Thomasa Kyda i Christophera Marlowe’a stał się podstawowym środkiem wyrazu Williama Szekspira. W wielkiej epice ponownie wykorzystał go John Milton, pisząc Raj utracony. W późniejszym okresie wykorzystywali go między innymi John Keats (Hyperion), John Fitchett (Król Alfred), Edwin Atherstone (Upadek Niniwy, Izrael w Egipcie, Ostatnie dni Herkulanum), Alfred Tennyson (Święty Szymon Słupnik) i Matthew Arnold (Sohrab i Rustum).