Podczas I wojny światowej został awansowany na stopień nadlekarza w stosunku ewidencji z dniem 18 sierpnia 1914, następnie na stopień lekarza pułkowego z dniem 28 kwietnia 1916.
Po zakończeniu wojny powrócił do Sanoka i od stycznia 1919 ordynował jako lekarz przy ulicy Zgody. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 10 batalionu sanitarnego w Przemyślu pełnił stanowisko starszego lekarza w 4 pułku piechoty Legionów w garnizonie Kielce. Następnie awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i (w 1924, 1928 był zweryfikowany z lokatą 1.). W tym stopniu w 1924 jako oficer nadetatowy 1 batalionu sanitarnego służył w 15 pułku piechoty w Dęblinie. W 1928 ponownie był oficerem 4 pułku piechoty Legionów. Jako lekarz cywilny zarówno w 1922, jak i w 1928 pracował w Kielcach. W 1934 jako podpułkownik lekarz korpusu oficerów sanitarnych w stanie spoczynku był w kadrze zapasowej oficerów administracji i sanitarnych 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce.