Poprzez liczne podróże po Saksonii i krajach sąsiednich Fallou zauważył potrzebę wykorzystywania wiedzy o glebach w praktyce rolnej i leśnej.

W swoich dwóch książkach: „Podstawy gleboznawstwa” (1857 i 1865) i „Pedologia lub gleboznawstwo ogólne i szczegółowe” (1862) zaprezentował rozwój od swoich obserwacji terenowych do systematycznego podejścia do gleb. Wyjaśnił, dlaczego warto badać powstawanie i rozwój gleb, i apelował o uznanie gleboznawstwa jako odrębnej dyscypliny naukowej. W drugiej z książek zaproponował sposób opisu profilu glebowego, omówił właściwości fizyczne i chemiczne gleb i zaproponował klasyfikacje gleb na podstawie właściwości mineralnych. Za przyczyną tych prac Fallou jest wymieniany jako pierwszy spośród założycieli nowoczesnego gleboznawstwa.

Kolejnymi pracami Fallou były „Grunty i gleby Królestwa Saksonii i wszystkich obszarów sąsiadujących...” (1869) i „Główne typy gleb północnych i bałtyckich krajów Cesarstwa Niemieckiego naukowo przemyślane” (1875).