zrezygnował ze stanowiska urzędnika miejskiego i powrócił do praktyki adwokackiej i pracy jako rzeczoznawca gruntowy, czym się zajmował do 1850 r. Po roku 1850 Fallou poświęcił się prawie wyłącznie badaniom geologicznym, mineralogicznym i gleboznawczym. W 1856 r. przeniósł się do Diedenmühle pod Waldheim w Saksonii, gdzie pracował jako niezależny naukowiec aż do śmierci.

Praca naukowa Fallou, który poświęcił większość swojego życia walidacji podatkowej gruntów, niepokoił się obniżaniem jakości gleb na obszarze jego pracy. W latach 30. Fallou rozpoczął niezależne badania geologiczne, petrologiczne i mineralogiczne. Szczególną uwagę poświęcił granulitom w pobliżu Prachatice na wschodnim skraju pasma Szumawy. Po 1840 r. poświęcił się badaniom rozwoju gleb rolnych i leśnych. Jego pierwsza większa publikacja z 1845 r. była opisem formacji skalnych Muldengaues i ich wpływu na roślinność. Otrzymał za nią nagrodę Towarzystwa Naukowego Jabłonowskich w Lipsku.

W 1853 r. opublikował książkę „Grunty rolne Królestwa Saksonii”, w 1855 r. ukazało się drugie wydanie.