Dołhe Kałuskie () – wieś w rejonie kałuskim obwodu iwanofrankiwskiego, położona 2 km. na południe od drogi krajowej M10. Zajmuje obszar pomiędzy rzeką Łomnicą i uchodzącą do niej Czeczwą.
Historia Data założenia wsi jest trudna do ustalenia ze względu na brak zapisów w kronikach, Dołhe Kałuskie jest zaliczane do najstarszych osad w Galicji. Pierwszy zapis pochodzi z 1387 gdy osada należała do dóbr królewskich, ale wiadomo, że osadnictwo w tym miejscu istniało dużo wcześniej. W 1565 wieś zamieszkiwało siedemnaście rodzin, w tym dziewięciu gospodarzy płacących podatki w naturze, kowal, kapłan i sześć rodzin chłopów nieposiadających własnej ziemi. W 1648 chłopi z Dołhego Kałuskiego walczyli w powstaniu Chmielnickiego, za co w późniejszym czasie dotknęły ich represje. W 1627 wieś zamieszkiwało dwadzieścia siedem rodzin, sześć lat później na Kałusz i pobliskie wsie najechali Tatarzy niszcząc zabudowę i mordując wielu mieszkańców. W 1720 wybudowano nową cerkiew, której patronem podobnie jak poprzedniej został św. Bazyli Wielki, spłonęła pod koniec XIX wieku. Na jej miejscu w latach 1911-1914 postawiono kolejną świątynię, jej wyposażenie m.in. tron, carskie wrota pochodziły z dawnej cerkwi pw. Michała Archistratega w KałuszuHistoria greckokatolickiej cerkwi pw. Michała Archistratega w Kałuszu.