Konsekracja nowej świątyni miała miejsce 14 stycznia 1914. W 1904 we wsi powstała czytelnia Proswity, założył ją i prowadził Andriej Rebega, w którego domu działała. Od 1920 Dołhe Kałuskie znalazło się w granicach Polski, w województwie stanisławowskim i było siedzibą gminy, w 1934 po reformie administracyjnej zlikwidowano gminę Dołhe KałuskieRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 lipca 1934 r. o podziale powiatu kałuskiego w województwie stanisławowskiem na gminy wiejskie. (Dz.U.34.68.625) i wieś znalazła się w gminie Hołyń. W 1939 we wsi mieszkało 960 mieszkańców, 950 Ukraińców i 10 Żydów, rozpoczęto wówczas budowę szkoły, oddano ją do użytku w następnym roku. Od stycznia 1946 w Dołhem Kałuskim znajdował się posterunek NKWD, którego zadaniem była m.in. walka z UPA. Od 1950 wszystkich podejrzewanych o współpracę z UPA karano wysiedleniem do rejonu dołyńskiego, a pozostawione przez nich zabudowania niszczono"Микола Коцан — війт, меценат, хранитель церкви" Visti Kałuszczyny 19 grudnia 2014. Części wysiedlonych pozwolono z czasem na powrót, odbudowywali swoje gospodarstwa, ale byli zmuszeni pracować w kołchozie za najniższe wynagrodzenie. W latach 1955–1959 wybudowano tzw.