Posługiwanie się aliteracją jest indywidualną cechą poetyki Swinburne’a, o czym świadczy zwłaszcza tragedia Atalanta w Kalidonie, znana w Polsce z przekładu Jana KasprowiczaZobacz Algernon Charles Swinburne, Atalanta w Kalydonie, Armoryka, Sandomierz 2016.. Oto początkowa część otwierającego sztukę monologu głównego łowczego:
Treść Wędrowny wiatru wiew to oczywiście utwór napisany dla kunsztownej formy wersyfikacyjnej, ale to nie znaczy, że nie ma on w ogóle treści. W najogólniejszym wymiarze roundel Swinburne'e to stwierdzenie znikomego, albo zgoła żadnego wpływu człowieka na żywioły, rządzące jego życiem, co zawiera się w przytoczonych powyżej słowach: ani nadzieja, ani strach nie zdołają powstrzymać fal, które się rozpryskują na wrakach.
Przekłady Utwór Swinburne’a pod przytoczonym tytułem przełożył na język polski na potrzeby swojej autorskiej antologii angielskiej poezji lirycznej (Londyn 1958) Jerzy PietrkiewiczJerzy Pietrkiewicz, Antologia liryki angielskiej 1300–1950, Warszawa 1997, s. 231.. Wiele lat później (2014) analizowany wiersz, jako Nikt nam nie powie, skąd wicher przybywa... przetłumaczył Wiktor Jarosław Darasz. Jego wersja nie oddaje jednak cech stylistycznych oryginału tak dokładnie jak propozycja Pietrkiewicza, zwłaszcza jeśli chodzi o instrumentację głoskową tekstu.
Przypisy
Kategoria:Roundele Algernona Charlesa Swinburne’a Kategoria:Angielskie utwory poetyckie