Ponadto zauważa, że „zrzeszanie się wiernych” było zawsze obecne w historii Kościoła, lecz „niezwykłe ożywienie w tej dziedzinie nastąpiło w czasach najnowszych, kiedy to powstały liczne i bardzo zróżnicowane formy zrzeszeń: stowarzyszenia, grupy, wspólnoty i ruchy. […] Zrzeszenia laikatu często znacznie się między sobą różnią pod względem organizacji, linii i metod wychowawczych oraz pola działania. Istnieje wszelako wśród nich powszechna i głęboka zbieżność celu, który je ożywia, a którym jest odpowiedzialne uczestnictwo w misji Kościoła głoszącego Ewangelię Chrystusa jako źródło ludzkiej nadziei i odnowy społecznej (ChL 29).
Następnie stwierdza „konieczność istnienia wyraźnych i ścisłych kryteriów oceny i uznania zrzeszeń laikatu. […] Należy przyjąć następujące podstawowe kryteria określenia charakteru każdego bez wyjątku zrzeszenia osób świeckich w Kościele”: Stawianie na pierwszym miejscu powołania każdego chrześcijanina do świętości. Odpowiedzialność w wyznawaniu wiary katolickiej. Świadectwo trwałej i autentycznej komunii. Zgodność z apostolskim celem Kościoła i udział w jego realizacji. Zaangażowana obecność w ludzkiej społeczności (ChL 30).