Jan Paweł II, w wydanej w 1988 roku posynodalnej adhortacji apostolskiej Christifideles laici „O powołaniu i misji świeckich w Kościele i świecie dwadzieścia lat po Soborze Watykańskim II”, wyjaśnił i doprecyzował niektóre kwestie związane ze stowarzyszeniami zakładanymi i zarządzanymi przez wiernych świeckich.
Przede wszystkim adhortacja potwierdza, iż „Sprawą pierwszej wagi jest uznanie wolności zrzeszania się świeckich w Kościele. Wolność ta jest autentycznym prawem, które nie jest jakiegoś rodzaju <ustępstwem> ze strony władzy, ale wywodzi się z Chrztu, jako sakramentu, który wzywa świeckich do aktywnego udziału w komunii i misji Kościoła. Sobór mówi o tym bardzo wyraźnie:<Zachowując należyty stosunek do władz kościelnych, mają świeccy prawo zakładać stowarzyszenia, kierować nimi i wstępować do już istniejących> [DA 19]. Prawo to zapewnione jest również w przepisach nowego Kodeksu” (ChL 29).