Po złożeniu kapitulacji przez Daendelsa nie podpisał jej i dostał się do niewoli rosyjskiej.

20 stycznia 1815 otrzymał stopień pułkownika szefa sztabu dywizji gwardii, 2 grudnia 1818 zwolniony na własną prośbę ze służby jako generał brygady. Mianowany 9 kwietnia 1819 senatorem-kasztelanem. Po wystąpieniu w Senacie 4 października 1819, w którym ostro wystąpił przeciwko polityce księcia Konstantego, został dekretem najwyższym 17 października 1819 pozbawiony godności senatorskiej.

W 1820 i 1825 roku wybierany posłem na sejm z województwa sandomierskiego.

8 lutego 1826 z rozkazu wielkiego księcia Konstantego aresztowany w Młynowie, pod eskortą wysłany do Petersburga i tam osadzony. Z powodu braku poważniejszych zarzutów zwolniony, przez rok miał jeszcze przebywać w Żytomierzu pod nadzorem policji. Po upadku powstania listopadowego do śmierci pozostał w Młynowie. W swoich wsiach (w Młynowie i w Czarnobylu) zakładał szkoły, w których nauczano języka polskiego, rosyjskiego, arytmetyki, nauki moralnej i katechizmu. W 1830 roku ufundował cerkiew w Młynowie, aby uchronić przed likwidacją tamtejszy kościół.