Od 28 maja 1920 na froncie wschodnim. 7 czerwca 1920 dowodząc 1. szwadronem pułku wyróżnił się szczególnym męstwem w walce pod wsią Nowe Kruki. 25 czerwca obejmuje dowództwo dywizjonu złożonego z 1. i 2. szwadronu pułku. Odznaczył się także w walkach 2 października 1920 pod Gorodyszczem, gdzie wraz z 1. szwadronem 18 pułku wykonując rozkaz ścigania nieprzyjaciela "rozproszył napotkany oddział piechoty bolszewickiej, wyparł piechotę z okopów, otwierając w silnym ogniu drogę do miasteczka Połoneczki". W opinii przełożonych "w każdym boju odznaczał się zimną krwią i wielką samodzielnością". Za tę postawę odznaczony Orderem Virtuti Militari.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 334. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). W 1924 pełnił obowiązki instruktora jazdy w macierzystym pułku w Grudziądzu, a w następnym roku pełnił obowiązki dowódcy szwadronu zapasowego 18 puł. w Toruniu. W 1927 służył w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 41. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich w Wilnie na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Wołkowysku.