W lipcu 1929 został przeniesiony do 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1930 został przeniesiony do 17 Dywizji Piechoty w Gnieźnie na stanowisko szefa taborów. Wiosną 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę w Dowództwie 17 DP na stanowisku oficera taborowego. Z dniem 31 maja 1939 został przeniesiony w stan spoczynku.
Był prezesem Gnieźnieńskiego Towarzystwa Jeździeckiego. W ostatnich latach okresu międzywojennego gospodarował rodzinnym majątkiem Popowo. W czasie kampanii wrześniowej przedostał się na Węgry, gdzie został internowany.
Po wyzwoleniu pracował w różnych zakładach, a ostatnio w Miejskim Przedsiębiorstwie Instalacyjnym. W 1958 został przeniesiony na emeryturę. W 1973 roku mianowany na stopień podpułkownika za udział w powstaniu wielkopolskim. Zmarł 27 września 1979 we Wrocławiu. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu w Ostrowie nad Gopłem..
Życie prywatne Żonaty z Marią Różycką.