Ze spiżu czerwony kask kryje jej lica, a oczy jej gorą w przyłbicy; jej szata się łyska w odblasku księżyca; tarcz wielka na złotej pętlicy: Egida srebrzysta, przez ramię rzucona, wężami szeleści żywemi. Wężami ciążące podźwiga ramiona i spisę wbija do ziemi. I głosem zawoła, aż gromem uderzy, że ku niej skrzydlatych chór dziewek nadbieży, a każda na skrzydłach niesiona.
W dwunastozgłoskowych amfibrachach jest oczywiście możliwa kataleksa, ale wersy skrócone występują o wiele rzadziej niż pełne. W wierszu Konopnickiej Idylla nieparzyste linijki są tetrapodiami amfibrachicznymi katalektycznymi (sSssSssSssS), a wersy parzyste pięciozgłoskowcami.
Na wiosnę wśród braci słowików i róż, Idylla wstaje... Powojem ukwieca zielone tła wzgórz, Konwalią gaje... Nad rzeczką w wilgotnych oporach, we mgle, Zasiada z fletnią, I kwiaty uśpione w miłosnym pół-śnie, W noc budzi letnią. W poranku z skowronkiem jednoczy się w chór, Śpiewając;