„ave!” I zbiera o wschodzie z obrąbków tych chmur Blaski jaskrawe, I z rosy perłami w dyadem je tka Na pasku tęczy, W porannym pacierzu pastuszka łzą drga I cicha klęczy... Aż zerwie się bujać po lesie, jak ptak, Z wierzchów na wierzchy; A za nią promienny posuwa się szlak, Rozjaśnia zmierzchy.
Na przeplocie wersów amfibrachicznych akatalektycznych (dwunastozgłoskowych żeńskich: sSssSssSssSs) i katalektycznych (jedenastozgłoskowych męskich: sSssSssSssS) opiera się metryka Walc Czesława MiłoszaWiktor J. Darasz, Amfibrach,o.c., tamże.. Jedynie przerażająca wizja lodowego pola, po którym kroczą zesłańcy, jest ujęta w jamby. Amfibrachiczny dwunastozgłoskowiec występuje też w literaturze słoweńskiej:
Od nékdej lepé so Ljubljanke slovele, al lepši od Urške bilo ni nobene, nobene očem bilo bolj zaželene ob času nje cvetja dekleta ne žene. – Ko nárbolj iz zvezd je danica svetla, narlepši iz deklic je Urška bila. (France Prešeren, Povodni mož)
Przypisy
Kategoria:Wiersz