Katedra Paulosa mały|left|upright=1.4|Model katedry faraskiej z okresu tzw. katedry Paulosa znajdujący się w Muzeum Narodowym w Warszawie Za sprawowania urzędu przez biskupa Paulosa istniejąca katedra została częściowo rozebrana, przebudowana, a następnie znacznie rozbudowana. Pięcionawowa budowla uzyskała nowy, trójnawowy kształt o wymiarach 24,5 x 24. Szerokość apsydy została zwiększona z 3 do 4 m, podczas gdy jej długość pozostała niezmieniona. W stanie pierwotnym pozostała również część synthrononu. Obecnie jest to najlepiej zachowany nubijski synthronon z tego okresu. Poziom podłogi katedry został podniesiony. Dolne partie ścian wykonano z bloków kamiennych, natomiast wyższe z czerwonej cegły. Do budynku prowadziły dwa wejścia – od strony południowej i zachodniej. Narteks został powiększony do rozmiarów 2,6 x 12,95 m. Naos o wymiarach 12,85 x 16,9 m i wysokości 5 m tworzył wraz z nawą poprzeczną plan krzyża. Również do baptysterium o wymiarach 3,10 x 8,35 m prowadziły dwa wejścia. W centralnej części pomieszczenia ulokowano prostokątną chrzcielnicę. Wykonana z cegły i ustawiona na kamiennej bazie liczy 0,74 m długości, 0,61 m szerokości i 0,43 m głębokości. Wnętrze katedry oświetlało światło słoneczne wpadające przez liczne okna zamknięte glinianymi i kamiennymi kratami.