Michał Murmyłło, także Murmyło, ps. „Żubr”, „Muzyczka” (ur. 21 września 1894, zm. 1944?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 21 września 1894 w Czernielowie Mazowieckim jako syn Jana (ur. 1865, zm. 1939) i Marii Ratowskiej (ur. 1869, zm. 1920). Uczył się w Cesarsko-Królewskim Wyższym Gimnazjum w Tarnopolu, gdzie należał do XII Polskiej Drużyny Strzeleckiej. Był założycielem i pierwszym prezesem tarnopolskiego „Zarzewia”. Po wybuchu I wojny światowej (1914) skierowany do powiatu zbaraskiego celem kontynuowania pracy niepodległościowej. Jeszcze w pierwszym roku wojny wzięty do rosyjskiej niewoli, z której został oswobodzony w połowie następnego roku przez wojska austro-węgierskie. W c. i k. armii odbywał następnie służbę wojskową. Na przełomie lat 1918/1919 działał w POW. Początkowo organizował Obwód Zbaraż POW, następnie (do maja 1919) jako komendant stał na czele Obwodu Tarnopol Polskiej Organizacji Wojskowej (podległy mu teren obejmował powiaty: tarnopolski - z wyłączeniem miasta, zbaraski i skałacki). Dowodzona przez niego grupa bojowa uwolniła z więzienia między innymi Józefa Gigiel-Melechowicza (późniejszego pułkownika Wojska Polskiego). Według części źródeł służył również w Legionach Polskich.