Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej dowodząc kompanią zorganizowaną z byłych podkomendnych z POW. W kwietniu 1920 skierowany na Warmię. W pierwszej dekadzie czerwca 1920 ogłoszono przeniesienie ppor. piech. Michała Murmyłło z 15 pułku piechoty do Ministerstwa Spraw Wojskowych - Oddziału V Sztabu Generalnego. Następnie przeniesiony do 201 pułku piechoty. Od połowy trzeciej dekady lipca tr. ponownie na froncie. Uczestnik tzw. „buntu Żeligowskiego”.
Po zakończeniu wojny z bolszewikami służył nadal w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Mieszkał wówczas w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu 19.
Na dzień 1 czerwca 1921 w randze podporucznika pozostawał etatowym oficerem 15 pułku piechoty, pełniąc w tym czasie służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów” (na oddelegowaniu).
Następnie awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 1923-1924 został odnotowany w tymże stopniu w obsadzie 15 pułku piechoty z Dęblina. Pozostawał wówczas oficerem rezerwowym zatrzymanym w służbie czynnej.