Za postawę wykazaną w bitwie pod Kaniowem, 10 maja 1922 roku odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 11 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, gdzie od 14 listopada do 12 grudnia tego roku służył w 5 pułku ułanów w Mińsku Mazowieckim. Od grudnia 1918 roku był żołnierzem 12 pułku ułanów. Następnie wysłano go na przeszkolenie do Warszawy, które ukończył 3 lutego 1919 roku. 4 lutego tego roku otrzymał przydział do 10 pułku ułanów, wraz z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika kawalerii, na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego. 1 czerwca 1921 roku pełnił nadal służbę w w tym pułku.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 121. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był nadal 10 puł. Oficerem 10 pułku ułanów w Białymstoku pozostawał do 1930 roku. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1928 roku dowodził szwadronem zapasowym. W lipcu 1929 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 5 lipca 1930 roku został przeniesiony do 16 pułku ułanów w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.