Jeszcze w maju 1946 kontrolowane przez partię Tude związki zawodowe zorganizowały strajk generalny w całym przemyśle naftowym, doprowadzając Anglo-Persian Oil Company (określaną przez samych Brytyjczyków jako chciwą, arogancką i lekceważącą pracowników) do poważnych ustępstw. Robotnicy wywalczyli wówczas ośmiogodzinny dzień pracy, lepsze warunki zakwaterowania, podwyższenie wynagrodzeń i wprowadzenie płatnych nadgodzin. Na fali tego sukcesu partia zdołała w parlamencie doprowadzić do przegłosowania pierwszego na Bliskim Wschodzie kompleksowego prawa pracy, przewidującego płacę minimalną, ośmiogodzinny dzień pracy, ubezpieczenia dla robotników, sześć świątecznych dni wolnych od pracy (jednym z nich był 1 maja), zasiłki dla bezrobotnych, zakaz pracy fizycznej dzieci. Do rządu Ahmada Ghawama weszło trzech działaczy Tude (był to jedyny w historii przypadek, gdy w rządzie irańskim zasiedli komuniści).
Rok 1946 przyniósł jednak partii poważne straty, wywołane jej postawą podczas kryzysu irańskiego. Związek Radziecki popierał oddzielenie się od Iranu Republiki Mahabadzkiej (Kurdyjskiej) oraz Autonomicznej Republiki Azerbejdżanu;