irańscy komuniści musieli w tej sprawie przyjąć stanowisko Moskwy, chociaż, jak wspominał Iradż Eskandari, byli taką linią polityczną skonsternowani, a wręcz zszokowani. Drugim postulatem, który musieli wprowadzić do programu na żądanie ZSRR było przyznanie temu państwu koncesji naftowej w północno-zachodnim Iranie. Żądanie to zostało źle odebrane przez irańskie społeczeństwo, kojarzyło się z polityką carskiej Rosji wobec Persji. Stało także w sprzeczności z wezwaniami do nacjonalizacji przemysłu naftowego, które wcześniej głosiła partia.
Poparcie przez Tude secesji Kurdów i Azerów – których państwa zostały szybko zlikwidowane przez wojsko irańskie – stało się dla rządu pretekstem do aresztowania jej przywódców i wygnania z kraju Eskandariego. Zamknięto także lokalne kluby i biura partyjne oraz ograniczono możliwości działania związków zawodowych. Rząd wspólnie z Brytyjczykami wyreżyserował również serię "buntów plemiennych", które miały zaszkodzić przede wszystkim terenowym strukturom partii Tude. W samej partii doszło do rozłamu – opuściła ją umiarkowana frakcja Chalela Malekiego.