W swoim raporcie Stan utrzymywał, że egzekucję przeprowadzili funkcjonariusze grupy operacyjnej Rozowa, kierownictwo i straż więzienna oraz żołnierze kompanii Wojsk Konwojowych NKWD dowodzeni przez starszego lejtnanta Fachrudinowa. W raporcie Filippowa znalazła się natomiast informacja, że więźniów rozstrzeliwali „naczelnik drugiego oddziału UNKGB Gonczarow, funkcjonariusz UNKGB Dworkin oraz naczelnik więziennego oddziału UNKWD Stan przy udziale innych funkcjonariuszy NKGB i NKWD”. Ocalali więźniowie twierdzili, że obok enkawudzistów w egzekucji uczestniczyły dwie Żydówki z Łucka – około dwudziestoletnia Blumenkranz (córka właściciela sklepu obuwniczego) i niejaka Spiglówna.

Próby zatarcia śladów zbrodni Wkrótce po zakończeniu masakry Sowieci zorientowali się, że pogłoski o zbliżaniu się Niemców były przesadzone. W tej sytuacji podjęto próbę zatarcia śladów zbrodni. 24 czerwca enkawudziści zmusili ocalałych więźniów do pracy przy pochówku zwłok zamordowanych towarzyszy. Ofiary zabite na dziedzińcu „ukraińskim” wrzucono do leja po bombie, podczas gdy zabitych z dziedzińca „polskiego” składano w mogiłach wykopanych na terenie więzienia. Następnie zwłoki zasypano wapnem i zakopano. Lasowanym wapnem zalano także miejsca, gdzie w czasie masakry padło najwięcej trupów, a nawet zbryzgane krwią fragmenty murów.