Rozerwanie w taki sposób łańcucha bloków nazywane jest forkiem.
Blockchainy z reguły zarządzane są przez sieci jako rozproszona baza danych, w którym wszystkie węzły sieci trzymają się zasad pewnego protokołu komunikacyjnego, służącego weryfikacji poprawności proponowanych bloków i odrzucaniu niewspieranych forków. Mimo że istnieje wiele sposobów zaatakowania sieci blockchain, większość z nich uniemożliwiana jest na poziomie protokołu, a technologia blockchain z reguły uznawana jest za bezpieczną.
Historia Po raz pierwszy technologia stojąca za blockchain została opisana w 1991 roku przez Stuarta Habera i W. Scotta Stornetta i dotyczyła oznaczania dokumentów znacznikami czasowymi. System używał zabezpieczonych kryptograficznie ciągów bloków do przechowywania dokumentów ze znacznikami czasu. W 1992 do technologii zostało wprowadzone drzewo skrótów, czyniąc system bardziej wydajnym i pozwalając na kolekcjonowanie kilku dokumentów w jeden blok. Technologia ta nie weszła do użycia, a patent wygasł w 2004 roku.