Pod koniec życia stał się wycofany i podejrzliwy, był też opisywany jako złośliwy i porywczy. Ekscentryczny sposób bycia był zresztą zawsze częścią jego osobowości, jak pisze : „W całym kraju były znane nie tylko jego pieśni, ale i charakterystyczny styl życia – pojawiał się nieoczekiwanie i po występach i rozmowie z przyjaciółmi równie nagle znikał”. Problemy z oskrzelami, które ostatecznie uniemożliwiły mu śpiewanie, jeszcze przyczyniły się do jego rozpaczy. Pomimo swojej sławy i sukcesów swoich koncertów, które przynosiły mu solidne dochody, większość swojego życia, a szczególnie ostatnie lata, spędził w takiej nędzy, że pragnął szybkiej śmierci. Ostatecznie udał się lub został wygnany do Hamadanu, gdzie zmarł i został pochowany na dziedzińcu mauzoleum Ibn Siny.
Jego dywan został wydany w 1924 w Berlinie, z niepełną autobiografią w stylu Wyznań Rousseau. Skromny objętościowo dorobek poetycki Arefa obejmuje ok. 150 gazeli, tasnifat, gheta, kasyd i masnawi. Czasami pisał melodyjne wersy w stylu literackim, ale często wprowadzał slang pasujący do tematu i nastroju;