Skazanie fałszerza utrudniała jednak protekcja, jaką objęli go król i kanclerz Ossoliński.

Jego wiarygodność podważyło ostatecznie śledztwo przeprowadzone przez wojewodę malborskiego Jakuba Wejhera i radę miejską Gdańska. W jego wyniku ujawniono istnienie stworzonego przez Janikowskiego całego zespołu fałszerzy, w którego skład wchodzili m.in. jego bratanek i sprowadzony z Londynu płatnerz Cornelius Wright, zajmujący się podrabianiem pieczęci. Proceder był niezwykle dobrze zorganizowany: sporządzane przez Janikowskiego po polsku dokumenty tłumaczył na łacinę bakałarz z Bytowa Krzysztof Unger, a pergaminy dla nadania pozorów starości nacierano popiołem lub wędzono.

Śmierć Janikowski zdołał uniknąć kary za swoje fałszerstwa – zginął zamordowany w nocy z 30 na 31 sierpnia 1647 roku, podczas zajazdu na majątek w Pawłowie. Przywódcą zajazdu był Jakub Pusch, pasierb brata Janikowskiego, usunięty wcześniej z tegoż majątku na podstawie jednego z podrobionych dokumentów. Pomimo zabiegów, Janikowskiego nigdy oficjalnie nie potępiono.