Kolejny sukces załoga UC-10 odniosła 3 kwietnia, kiedy to mina zniszczyła na pozycji zbudowany w 1865 roku norweski parowiec „Ino” (702 BRT), płynący z Blyth do Rouen z ładunkiem węgla (nikt nie zginął). 26 kwietnia estuarium Tamizy na miny weszły dwie holenderskie jednostki: parowiec „Dubhe” (3233 BRT), płynący z ładunkiem kukurydzy z Baltimore do Rotterdamu (na pozycji ), który uratowano osadzając na mieliźnie oraz zbudowany w 1892 roku holownik „Noordzee” (298 BRT), który próbując pomóc „Dubhe” zatonął na tej samej pozycji. 1 maja na minie pochodzącej z UC-10 na pozycji zatonęła kolejna jednostka – brytyjski parowiec „Hendonhall” (3994 BRT), przewożący pszenicę z Portland do Rotterdamu (bez strat w ludziach). Nazajutrz w okolicy Southwold ze stratą 1 członka załogi zatonął brytyjski parowiec „Rochester City” (1239 BRT), płynący z ładunkiem węgla na trasie Sunderland – Rochester (na pozycji ). Następny sukces miał miejsce 22 maja, kiedy to w okolicy Orfordness (na pozycji ) zatonął mały brytyjski parowiec „Rhenass” (285 BRT), płynącego z ładunkiem surówki z Jarrow do Calais (na pokładzie zginęło 6 marynarzy). 27 maja na tym samym akwenie (na pozycji ) zatonął też brytyjski parowiec „Lincairn” (2638 BRT), transportujący węgiel z Tyne do Gibraltaru (bez strat w ludziach).