Jan Konopnicki (ur. 22 września 1905 w Krakowie, zm. 29 listopada 1980 tamże) – polski pedagog, badacz szkolnictwa.
Życiorys Urodził się 22 września 1905 w Krakowie, w rodzinie nauczyciela Edwarda i Anieli z Dąbrowskich. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Studiował historię i pedagogikę na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktoryzował się w dziedzinie historii w 1930. W latach 1928–1929 pracował jako nauczyciel historii w Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu, następnie uczył przedmiotów pedagogicznych w seminariach nauczycielskich w Zaleszczykach (1930–1932) i Stanisławowie (1932–1934). Od 1934 do 1939 pełnił funkcję podinspektora szkolnego w Gródku Jagiellońskim.
Po wybuchu II wojny światowej poprzez Węgry przedostał się do Francji gdzie wstąpił do II Dywizji i Szkoły Podchorążych Armii Polskiej w Coëtquidan. W czerwcu 1940 razem z wojskiem został ewakuowany na Wyspy Brytyjskie. Służył w wojsku polskim rozlokowanym na terenie Szkocji (2 Batalion I Brygady Strzelców). W latach 1942–1946 organizował Polskie Studium Pedagogiczne w Edynburgu.