Do kraju wrócił w 1946. Od roku 1948 we Wrocławiu był wykładowcą pedagogiki w Studium Wychowania Fizycznego, następnie w latach 1953–1956 Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego, w latach 1954–1956 pełnił funkcję prodziekana ds. wychowawczych oraz kierownika Katedry Teorii i Metodyki Wychowania Fizycznego. W 1956 został mianowany docentem, a w 1959 profesorem nadzwyczajnym. W latach 1956–1962 był rektorem WSWF. Od 1962 pracował w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego. Następnie w Krakowie objął kierownictwo Katedry Pedagogiki Eksperymentalnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. W 1973 został mianowany profesorem zwyczajnym.
Badacz społecznych uwarunkowań sukcesów i niepowodzeń szkolnych oraz społecznego niedostosowania młodzieży. Stworzył fundamenty teoretyczne tzw. krakowskiej szkoły resocjalizacji.
Miał żonę Walerię (1906–1994) i dwie córki: Marię oraz Wiesławę.
Zmarł 28 listopada 1980 w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Tdelta-płd-po lewej Majorów). mały|Grób prof.