Andrzej Konstanty Bogumił RacięskiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 61 sprostowano imię z „Andrzej” na „Andrzej Konstanty Bogumił”. (ur. 30 listopada 1902 w Sokalu, zm. 27 kwietnia 1983 w Sydney) – major piechoty Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Andrzej Konstanty Bogumił Racięski od 28 czerwca 1920 roku jako ochotnik 14 pułku ułanów uczestniczył w walkach na froncie polsko-bolszewickim. Po zakończeniu działań, 15 stycznia 1921 roku zwolniony do rezerwy. Wcielony 30 czerwca 1923 roku do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu, z którego 13 marca 1924 roku przeniesiony został do Szkoły Podchorążych w Warszawie. 29 listopada 1924 roku jako plutonowy podchorąży został zwolniony do rezerwy. Mianowany podporucznikiem rezerwy 1 lipca 1926 roku. Powołany do służby czynnej 27 sierpnia 1928 roku do 2. kompanii 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu, a od 24 października 1929 roku był w zastępstwie dowódcą 4. kompanii w tym pułku.
15 maja 1930 roku został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 września 1928 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty.