Eye movement desensitisation and reprocessing (terapia odwrażliwiania i ponownego przetwarzania informacji za pomocą ruchów gałek ocznych), EMDR – zapoczątkowane przez w 1987 roku podejście psychoterapeutyczne, najczęściej omawiane w kontekście terapii zespołu stresu pourazowego, jednak sprawdzające się również w przypadku terapii innych trudności psychicznych. Cechą innowacyjną EMDR jest stymulacja sensoryczna, którą zazwyczaj stosuje się w formie stymulacji ruchu gałek ocznych.
Powstanie podejścia EMDR Francine Shapiro, która otrzymała tytuł doktora literatury angielskiej na City University of New York w 1979 roku, interesowała się terapią behawioralną, jednak w 1987 roku wiadomość o chorobie nowotworowej zmieniła bieg wydarzeń jej życia. Doprowadziło ją to do odkrycia prac Normana Cousinsa i innych w dziedzinie psychoneuroimmunologii, która zaczynała wtedy stawiać swe pierwsze kroki.
Shapiro opowiada jak odkryła korzystny wpływ ruchów gałek ocznych podczas spaceru w parku w 1987 roku i jak następnie doprowadziło ją to do uzyskania tytułu doktora psychologii behawioralnej. Dwa lata później, Shapiro publikuje pierwszy opis EMDR.