Nikołaj Leonidowicz Duchow (ros. Никола́й Леони́дович Ду́хов, ur. we wsi Wepryk w rejonie hadziackim, zm. 1 maja 1964 w Moskwie) – radziecki konstruktor broni atomowej i ładunków termojądrowych, trzykrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1945, 1949 i 1954).
Życiorys Uczył się w gimnazjum klasycznym w Hadziaczu, od 1920 pracował jako sekretarz techniczny wydziału rolnego lokalnego komitetu wykonawczego, potem kierownik czytelni i dyżurny w elektrowni, później w cukrowni, 1928 ukończył fakultet robotniczy (rabfak) w Charkowie. W 1932 ukończył Leningradzki Instytut Politechniczny (specjalność: konstruowanie i produkcja traktorów i samochodów) i został inżynierem w fabryce zbrojeniowej. Po ataku Niemiec na ZSRR został ewakuowany do Czelabińska, gdzie pracował w fabryce traktorów, w której został głównym konstruktorem (podczas wojny z Niemcami fabryka przestawiła się na produkcję czołgów). Po wojnie brał udział w pracach mających na celu stworzenie radzieckiej bomby atomowej - w 1946 został szefem specjalnego sektora konstruktorskiego Biura Konstruktorskiego (KB-11) Nadwołżańskiego Biura „Gławgorstroja” Ministerstwa Budowy Maszyn Średnich, a w 1948 zastępcą głównego konstruktora KB-11. Był aktywnym uczestnikiem próby pierwszej radzieckiej bomby atomowej RDS-1 na semipałatyńskim poligonie 29 sierpnia 1949.