W latach 1952–1954 był zastępcą kierownika naukowego i głównego konstruktora KB-11, 12 sierpnia 1953 brał aktywny udział w próbie pierwszej radzieckiej bomby wodorowej RDS-6. Od lipca 1954 był zastępcą kierownika naukowego KB-11, a od 1956 dyrektorem, głównym konstruktorem i kierownikiem naukowym filii nr 1 KB-11, na bazie którego wkrótce utworzono KB-25 (późniejszy Wszechrosyjski Naukowo-Badawczy Instytut Automatyki im. Duchowa) Ministerstwa Budowy Maszyn Średnich ZSRR. W czasie gdy nim kierował, zbudowano m.in. rakietowy pocisk balistyczny R-7 i torpedę T-5. 21 stycznia 1945 otrzymał tytuł generała majora służby inżynieryjno-czołgowej, a 31 maja 1954 generała porucznika służby inżynieryjno-technicznej. Od 1953 był członkiem korespondentem Akademii Nauk ZSRR w stopniu doktora nauk technicznych. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.