W latach 20. na Kubie wybuchł kryzys, którego kosztami została obciążona klasa robotnicza – m.in. przez drastyczne obniżenie płac. Spowodowało to kolejne strajki, jednak miały one niemal wyłącznie charakter spontaniczny i niezorganizowany, przez co sukces odniosły jedynie nieliczne z nich. Wkrótce kubańskie władze, w obliczu groźby amerykańskiej inwazji na wyspę, przekazały stronie amerykańskiej listę znanych jej działaczy i związków anarchistycznych oraz zlikwidowały anarchistyczne pisma czy też założone w 1917 roku w Hawanie Centrum Robotnicze (Centro Obrero), będące najważniejszym ośrodkiem anarchistycznym na wyspie oraz głównym inicjatorem akcji strajkowych i bojkotów.
W 1924 roku przez kraj przelała się fala strajków. Umocniła ona tendencje scaleniowe w kubańskim ruchu robotniczym, w efekcie doprowadzając do utworzenia w sierpniu 1925 roku Confederacioń Nacional Obrera de Cuba (CNOC) – ogólnonarodowej organizacji związkowej, do której przystąpiło około 200 tysięcy członków zrzeszonych w 128 związkach zawodowych. Od początku był on zdominowany przez anarchistów, co odbiło się na przyjętych przezeń założeniach.