(Ziemia!), który odegrał znaczącą rolę w trakcie strajku kolejarzy domagających się wprowadzenia ośmiogodzinnego dnia pracy w 1907 roku, równolegle wspierając bojkot produktów z Argentyny. Po rewolucji październikowej strajki przybrały na sile. Zaczęto domagać się również legalizacji syndykatów, podwyżek oraz przeciwdziałania wysokim kosztom życia czy niedoborom podstawowych dóbr. W odpowiedzi represje władzy uległy nasileniu, a obcokrajowi anarchiści zaczęli być deportowani. Pomimo niesprzyjających warunków anarchiści zdominowali w tym czasie ruch robotniczy na Kubie. Nie byli w stanie jednak utworzyć ogólnokrajowej organizacji związkowej, w wyniku czego mieli coraz większe trudności z konkurowaniem z rosnącym w siłę ruchem komunistycznym. W wyniku przeprowadzonych pomiędzy 1918 a 1919 rokiem strajków i zamachów na śmierć skazanych zostało wielu czołowych działaczy anarchistycznych, a niektórzy padli ofiarami potajemnych morderstw.