Więzienie opuściła 15 czerwca 1962 i powróciła do pracy w biurze Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.

W 1964 obroniła pracę magisterską Dynamika społeczna małych grup napisaną pod kierunkiem Stefana Nowaka. W 1966 odeszła z pracy w PTS i do 1973 była pracownikiem Ośrodka Badań Opinii Publicznej, następnie w latach 1973–1976 w redakcji pisma Praca i Zabezpieczenie Społeczne. W 1977 przeszła na wcześniejszą emeryturę, ale do 1989 pracowała jeszcze jako sekretarka swojego promotora Stefana Nowaka, w Zakładzie Metod Socjologicznych Instytutu Socjologii UW. Współpracowała z Komitetem Obrony Robotników, Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR” i Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela, dla których redagowała i przepisywała na maszynie różnego rodzaju teksty. Po 1989 współpracowała z Biurem Interwencji Kancelarii Senatu.

Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W 2003 opublikowano jej wspomnienia O moją Polskę. Pamiętniki 1939–1991, w wyborze i opracowaniu jej córki Teresy Bochwic.

Była córką Bronisława Wojciechowskiego i siostrą Bronisława (ur. 1924), żoną Witolda Rudzińskiego (od 1941 do rozwodu w 1958).