Zygfryd II z Eppsteinu (ur. ok. 1165, zm. 9 września 1230 w Erfurcie) – arcybiskup Moguncji i książę-elektor Rzeszy w latach 1200–1230, arcykanclerz Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Życiorys Zygfryd pochodził z rodziny hrabiów Eppsteinu, był synem hrabiego Gotfryda I. W końcu lat 80. i w latach 90. XII w. był prepozytem w Moguncji i Wormacji. W 1200 r. został wybrany przez mniejszość mogunckiej kapituły na arcybiskupa – większość opowiedziała się za kandydatem popieranym przez Hohenstaufów, Leopoldem z Schönfeld. Zygfryd zdołał opanować Moguncję dopiero z pomocą rywala Saufów, Ottona IV Welfa, którego 24 grudnia 1200 r. ukoronował na króla Niemiec. Sam w 1201 r. ostatecznie został wyświęcony na arcybiskupa, a w 1202 r. otrzymał paliusz, jednak nie mógł sprawować faktycznych rządów w Moguncji. W 1206 r. musiał uciekać do Rzymu, gdzie został przyjęty przez papieża Innocentego III. Według Annales Colonenses Maximi miał wówczas otrzymać godność kardynała prezbitera Santa Sabina, informacji tej nie potwierdzają jednak dokumenty papieskieElfriede Kartusch, Das Kardinalskollegium in der Zeit von 1181-1227, Wiedeń 1948, s. 435–438.. Po śmierci Filipa Hohenstaufa w 1208 r., które oznaczało zwycięstwo Ottona IV Welfa, Zygfryd powrócił do Rzeszy i objął faktycznie funkcję arcybiskupa Moguncji.