Zwołał sejm Rzeszy do Frankfurtu i przeprowadził na nim w 1209 r. powtórny wybór Ottona IV na króla Niemiec.
Wkrótce doszło do rozłamu między Ottonem IV i papieżem Innocentym III. Zygfryd wówczas zmienił stronnictwo – opuścił obóz Welfów i przyłączył się do Fryderyka II Hohenstaufa, a papież mianował go legatem. W 1212 r. pod przewodnictwem Zygfryda dokonano wyboru Fryderyka na króla Niemiec, a sam Zygfryd koronował go w Moguncji. W 1215 r., po klęsce Ottona IV w bitwie pod Bouvines, dokonał powtórnej koronacji Fryderyka (tym razem w Akwizgranie). W tym samym roku wziął udział w soborze laterańskim w Rzymie. W 1220 r. najprawdopodobniej brał udział w elekcji na króla Niemiec syna Fryderyka, Henryka (VII), a następnie w tym samym roku brał udział w koronacji cesarskiej Fryderyka w Rzymie. W 1228 r. koronował w Pradze Wacława I na króla Czech, potwierdzając prawo arcybiskupów mogunckich do koronowania królów czeskich.