Włosi rozpoczęli formowanie korpusu ekspedycyjnego kilka dni po ataku Niemiec na ZSRR. W skład CSIR (Corpo di Spedizione Italiano in Russia) włączono trzy dywizje stacjonujące w północnych Włoszech: 9. DP „Pasubio”, 52. DP „Torrino” oraz 3. Dywizję Szybką „Celere” im. Księcia Amadea d’Aosty. Siły te zostały wzmocnione samodzielnymi oddziałami zmotoryzowanymi, artylerii, tyłowymi i inżynieryjno – saperskimi. Łącznie, korpus liczył około 62 tysięcy ludzi. W lipcu do korpusu znajdującego się już na terytorium ZSRR dołączyły siły lotnicze w sile 92 samolotów różnych typów.
Dowódcą korpusu miał być generał Francesco Zingales, lecz w trakcie podróży na front doznał problemów ze zdrowiem i musiał pozostać w szpitalu w Wiedniu, został więc zastąpiony przez Giovanniego Messe.
CSIR został początkowo przydzielony jako odwód 11 Armii. 14 sierpnia korpus podporządkowano 1 Grupie Pancernej pod dowództwem Ewalda von Kleista, która działała w ramach Grupy Armii „Południe”. Podczas bitwy o Kijów dywizja „Pasubio” osłaniała prawe skrzydło 17 Armii, podczas gdy pozostałe dwie dywizje brały udział w walkach pod Dniepropetrowskiem. 19–20 października Dywizja Szybka wraz z niemieckim XXXXIX Korpusem Górskim wzięła udział w walkach o Stalino (dzisiejszy Donieck).