Ludwik Ławniczak (ur. 1 czerwca 1882 w Zieminie, zm. 23 kwietnia 1942 w Auschwitz-Birkenau) – major intendent Wojska Polskiego, działacz społeczny i polityczny.

thumb|240px|Upamiętnienie na Mauzoleum w Sanoku Życiorys Urodził się 1 czerwca 1882 w Zieminie. Brał udział w I wojnie światowej. Otrzymał Krzyż Żelazny.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora rezerwy w korpusie oficerów administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, następnie zweryfikowany jako major służby stałej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919. W latach 20. był oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego VIII w garnizonie Toruń, w 1923 jako oficer rezerwy i zatrzymany w służbie czynnej służył w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w garnizonie Poznań, a w 1924 jako oficer zawodowy był p.o. dowódcy 7 Oddziału Służby Intendentury. 6 października 1922 został powołany do rady nadzorczej Hurtowni Spółdzielni Żołnierskich OK VIII w Poznaniu. Jako major przeniesiony w stan spoczynku w 1928 przebywał w Poznaniu, a w 1934 pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń.